(Ella’ya üçüncü mektup) Çocukların bile, yaşama hakkının elinden alındığı zalim bir zamanda, bu mektubu sana yazmak canımı yakıyor, ama yarına benden sana “bir şey” kalmasını istediğim için, doğum günlerinizde yazmak size (sana ve Lian’a) yüreğimin borcu. Hayat, dünya genelinde, ağır aksak, zor, çirkin ve kirli bir şekilde gidiyor maalesef. Seni bu zalim dünyadan korumak, ama…

Devamını Oku

Nuri Bilge Ceylan’ın, üç-beş yıl arayla yaptığı son dört filmi: ‘Bir Zamanlar Anadoluda’, ‘Kış Uykusu’, ‘Ahlat Ağacı’ ve ‘Kuru Otlar Üstüne’ adlı yapımlarıdır. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivalinde tüm ödülleri toplayan, Cannes’de en iyi kadın oyuncu ödülünü alan ve son olarak da Akademi Ödülüne aday olarak gösterilen ‘Kuru Otlar Üstüne’ filmi, Nuri Bilge’nin Tarkovsky…

Devamını Oku

Dilimde yarım bir hece gibi hayat. Tamam olmayı bekleyen bir sözcük gibi yaşam. Sonra uzun cümleler…

Devamını Oku

Babama, her şey için… “En iyi hikayeleri hayatın kendisi yazar; ne var ki yazmayı bilmez hayat” Babamın güzel  kitapları vardı… Köy Enstitüsü girişli öğretmenlerden, babam. İlk çocuk, ilk heves,  beş yaşındaydım bana okumayı öğrettiğinde. Okumam için kitaplar seçip, verirdi. Okurdum bir yenisini sonra bir başkasını daha. Önceleri sadece kitap adları ve içindekiler etkiler, oyun gibi…

Devamını Oku

Jim Rohn der ki: İnsan, en çok zaman geçirdiği beş kişinin ortalamasıdır.“Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim” demenin başka bir ifade tarzı olmalı bu cümle. Gerçekten de bizler, hayatımızdaki insanlardan arta kalanız. Kitaplarda da durum böyle mi acaba? Onlar da tıpkı insanlar gibi, birlikte vakit geçirirler mi? Kitapların kitaplıktaki “mevkisini” belirleyen kıstas nedir? En…

Devamını Oku

İnsanlar bir araya geldiğinde, bir sinerji oluşur. Enerji veriş alışı, enerjinin akıcılığı ya da durağanlığı, o insanların birbirine iyi ya da kötü geldiğinin nişanesidir.(Alıcılarınızla oynamayınız ve hangi dili konuştuğumu da sormayınız) Birbirine iyi gelen insanlar, birbirini güzelleştirir, iyileştirir; cesaret, iyilik, mutluluk ve yaşamak yükler… Ne yazık ki bunu herkes gör(e)mez, bazen de görmek istemez; görenler…

Devamını Oku

Nereli olduğunu sormadım.Yaralıydı.Tanıdım! Canan Kayışlı

Devamını Oku

Söylenen her söze inanmak gibi bir saflíğımvar/mış! Ağızdan çıkan her sözün özden geldiğini, mühür olduğunu, insanın sözünün arkasında, yanında durduğunu sanırdım.Açım diyen insanın ekmeğinin, param yok diye sızlananın “malının” olmadığını, her şikayetin gerçek, her suskunluğu çığlık, her isyanı çözüm arayışı sanırdım.Kendini dost addedenin lokmasını ve hatta her fazlasını dostuyla paylaştığını, yanıbaşındaki çaresizliğe çare olduğunu, herkesin…

Devamını Oku