Üç beş yıl önceydi. Güneş gözlüklerim ve ben tramvaya bindik (Gözlerim hassas olduğu için, yazın güneşten, kışın rüzgardan korumak için genellikle, Güneş gözlüğü takarım) Karşılıklı, ikili olan koltuklardan birine oturdum, karşımda da biri vardı. Birisi…Ama o kadar, yüzüne bakmadım, görmedim. Pencereden dışarıya bakarak, ineceğim durağı beklerken “Canan abla sen misin gerçekten?” dedi karşımdaki ses. Tanımadım,…

Devamını Oku

Bazen yüzümde, bana yaşadığım güzel anlarımı hatırlatan çizgilerim var, daha çok dudak çevremde. Sanırım çok güldüğüm içindir…

Devamını Oku

Son zamanlarda bazı konularda sözümü tutamıyorum; sık sık olmasa da, söz akittir dememe rağmen, “sözümü yediğim” durumlar olmaya başladı; pişman değilim, bundan utanmıyorum da; çünkü bazı kişilerin, çok rahat bir şekilde, yüzleri de kızarmadan “çok önemli” bir şeylerden, bir yerlerden döndüğü zamanlarda, artık kendimi çok da kasmama kararı aldım. Maalesef, üzüntüyle beni hiç tanımadıklarını anladığım…

Devamını Oku

Mürekkep yalamak değil, mürekkep içmişliğim vardır, sarhoşluğum kelimelerden…

Devamını Oku

Kendimi çok yalnız hissediyorum… Tıpkı fotoğraftaki gibi… Sessiz, sakin, yalın… Şikayet etmiyorum ama. Onu seviyorum…

Devamını Oku

Fark ettim ki; kışın rehaveti fazla çökmüş üzerime. Silkinip üzerimdeki rehaveti bir kenara atıp yollara düşüp yürüdüğüm çok oldu ayazlı günlerde. Ama hiç birinde eve dönüşüm bugün ki gibi olmadı ne hikmetse…

Devamını Oku

İçime bahar düştü, başıma portakal çiçekleri…

Devamını Oku

Öyle çok yağmur var ki Ankara da…Pencereden seyrediyorum.Eski anıları koymuşum cebime, ay çekirdeği çitler gibi, çitliyorum.Gidiyorum.Geliyorum.Anılar arası.Ve bir cuma akşamında takılıyorum… Bi cuma akşamıydı, en yağmurlu olanından.Cama vuran damlaların içinde sanki dünyayı görüyordum o gece.Geniş pencere içleri vardı dede evimin.Oturmuştum bağdaş kurup, en çok bağdaş kurmayı severdim, hâlâ da… Gök gürültüsü tüm evreni esir almıştı…

Devamını Oku