Sarı saçlı bir “çocuğun” fotoğrafında gördüğüm gözlerinde boğuldum! Ahh saçı gibi, kalbi de s/olgun, yorgun güzel, “Kalbi kendinden esmer” insanların dünyasına mı yenildin sen? Canan Kayışlı

Devamını Oku

buralarda kar yağıyorkar kapladı içimiziüstümüzü kar kapladı anacığımkar karanlığında kaldıkoysa ne çok aydınlıktı yüzümüzsuya güneşe doymazdıkburalarda kar yağıyoryalnızlığımız üşüyor anacığım açar mı karda çiçek anacığımkuşlar konar mı donmuş dalımızahangi kelebek ömrünü tamamlarbizim karlı baharımızdaburalarda kar yağıyor anacığım biz insanlar hayvanlaştık anacığımtelef oluyoruz her geceberabercekar yağıyor üstümüze günlerce dağa taşasuya toprağadala yaprağakar yağıyor anacığımkar karanlığında kaldıkkar…

Devamını Oku

Ben ne olduğumu değil ama, ne olmadığımı çok iyi biliyorum, kendimi ben inşa ettim, Ben beni doğurdum, hâlâ da büyütüyorum, eksik, gedik, ağır, aksak, hatalarım ve sevaplarımla… O yüzden altın, gümüş, İnci falan değilsem de, toprağım ben, belki de bakır, ama ak pak… “İnsanlar dışarda mükemmel bir hayat yaratmaya çalışır, ama hayatın kalitesi içeriye bağlıdır…

Devamını Oku

“İnsan yaşarken suskun, ölürken konuşkan oluyormuş” diyor Sezai Sarıoğlu. Ölüyor muyum acaba? Anbean her nefeste ölüme yaklaştığımı elbette biliyorum, ama ben pek bir konuşkan oldum, üstelik boğazdaki dokuz boğumun hükmünü kaldırarak konuşkan oldum, dilimin hiç bir bendi, kemiği yok. “Va mı bana yan bakan?”modundayım. “Üstü kalsın” demeyeceğim giderken, alacaklıyım çünkü, hem hayattan, hem de hayatıma…

Devamını Oku

Her ne kadar zülüfler artık kırçıllı olsa da, arkadaşım (övünmek gibi olsun) Uğurcan’ın değerli babası, aşık Daimi’nin “Ne ağlarsın benim Zülfü siyahım,bu da gelir, bu da geçer ağlama” dedim kendime, kendi kendime. Neler neler geçmedi ki? “Sana yakın sandığın birilerinin, senin doğrularına uzak düşmelerinden dolayı mı bu kırgınlığın, dargınlığın, yorgunluğun?” Yoksa bile- göre lades dediğin…

Devamını Oku

Gitme isteği…6 Şubat’tan sonra yoğun, 8 Mart’tan sonra daha yoğun bir şekilde bu duygu var. Gitmek; her yerden ve hiç (bir)yere… Var mı öyle bir yer? Bu mecradan da! Ama bu mecrada/mecradan tanıdığım, hayatıma kattığım insanları düşündükçe, bunu düşünmenin bile “nan/kör/lük”(nan:ekmek) olduğunu biliyorum. Bu mecranın üç beş gereksiz (aslında buraya yakışan kelime başka da…) insanına…

Devamını Oku

Global ölçekteki bir zincir kafenin terasında oturdum, çevremdeki masaların tamamı doluydu. Gürültülü konuşmalar, anlam veremediğim kahkahalar, açık hava olmasına rağmen duman altı bir ortam…siz, gözünüzde canlandırın artık. Aralık ayının ortalarıydı. Güneş henüz batmıştı, Soğucak bir hava vardı. Cadde kenarında seyyar kestaneciler, nergis satan kız çocukları, trafik ışıklarında araç camlarını silmeye çalışan delikanlılar… Sel gibi akan…

Devamını Oku

Okuduğunu anlamayanlar, anladığını sananlar, daha da trajik olanı ise okumuş gibi yapanlar…Okuduğunu anlamayanların, kapasitesi bu kadar diyerek “idare” edilmesi ne kadar normal ise, beyin kapasitesi Ekber insanlardan anlamayı, anlaşılmayı beklemek o kadar zaruri; öyle sanıyordum, bir sanrıM daha tecrübeyle sabit diyerek “çürüdü”. Kalple beyin arasında bağlantısı olmayan görmezmiş, anlamazmış, kalbinin yerini unutanın durumu ise daha…

Devamını Oku